Slimme hond die Simba

Heerlijk wandelweer was het dit weekend en dus trok ik met Simba bij ons de velden in. Ik gaf haar alle tijd om elke struik, elke tak, elk bosje, elk dood beest, elk eender wat uitgebreid te besnuffelen, verkennen,… Ik stond in de zon en ik genoot ervan.

Maar toch ben ik daarna wel even heel erg geschrokken.

Omdat het bij ons een glooiend landschap is verliezen we af en toe Simba wel eens uit het oog, maar daar zijn we intussen al zo aan gewend dat we gewoon rustig verder wandelen en even later zien we haar wel weer. Maar zaterdag niet.

Toen ik bovenop de heuveltop kwam waarachter Simba verdwenen was, zag ik haar nergens. Maar mijn hart sloeg nog niet op hol omdat nog een eind verder er weer een bosje was waarvan het algemeen geweten is dat hondjes daar graag de vogels gaan wegjagen. Ik dus naar dat bosje.

Hoe dichter ik bij dat bosje kwam, hoe minder gerust ik er in was.Geen opvliegende vogels te zien, geen geknak van takken en vooral geen hond. Laat staan die van mij.

Ik speurde in het rond en zag nergens, maar dan ook nergens onze hond. Slik.

Hopelijk was Simba intussen al terug gelopen. Het alternatief was immers niet zo prettig: het dorp met haar straten en daarop auto’s die overstekende Simbatjes niet op hun pad verwachten.

Het leek wel erg lang te duren voor ik weer op de heuvelkam kwam. Elke stap leek precies langer te duren dan de vorige. Zou Simba daar ergens zijn? Hoe moet ik dat aan mijn vrouw uitleggen als ik Simba kwijt ben? Grote en kleine rampscenario’s begonnen stilaan vorm te krijgen.

Maar dat was buiten Simba gerekend…

Eens ik op de heuvelkam was, zag ik Simba meteen. Ik zag haar het laatst aan een kruispunt van twee veldwegen. En wie zat daar braaf op haar baasje te wachten denk je?

Kwispelstaartend kwam het eind-goed-al-goed op afgelopen zo gauw ze me zag.

Xixarro