Ze zijn het niet vergeten!

“Biepbiepbiepbiep.” De wekker loopt af. Eigenlijk is het een radiowekker, maar ik weet niet meer wat er op de radio was en omdat ik een hond ben nemen jullie het me wellicht niet kwalijk dat ik even doe alsof het een gewone, doch lichtjes irritante wekker was.

Mijn baasje laat de wekker nog wat snoezen omdat ik – na een hele nacht aan haar voeten te hebben gelegen – nu gezellig in haar armen kom liggen. Enkele snoezen later staat ze toch op, maar het andere baasje heeft vandaag verlof en dus blijf ik nog maar wat bij hem liggen. ‘t Is nog veel te vroeg om op te staan voor een lief hondje als ik.

Even later rek ik me uit en vraag aan mijn nog slapend baasje om me de slaapkamer uit te laten. Ik besef net dat dat andere baasje gaat werken en dat ik die dus de hele dag niet meer ga zien, terwijl ik als ze straks weg is, ik weer bij die slaapkop kan kruipen. En bovendien maak ik zo kans dat ik twee keer ontbijt krijg!

Uren later sta ik weer op, deze keer samen met mijn slaapbaasje. Ik leg me in de living op de mat op nog wat verder te slapen tot Pierot plots voor de deur staat. Hij is blijkbaar weer ontsnapt thuis om samen met mij te komen spelen, joepie! Mijn slaapbaasje laat ons alletwee in de tuin en we ravotten een dik uur. In hondenuren zelfs 7 uur! Daarna ga ik binnen nog wat slapen. Ook een woef heeft haar schoonheidsdutjes nodig.

Wanneer ik wakker wordt staat Pierot weer voor de deur, en weer laat mijn slaapbaasje -die nu natuurlijk al lang niet meer slaapt- ons in de tuin. Waarna ik weer wat ga slapen, dat spreekt voor zich.

Of nee, ik ben al de hele tijd aan het liegen – straks verander ik nog in een kat! Ik heb ook elke kans gegrepen om aan mijn baasje een dikke knuffel te geven/vragen. Mijn buik, hoofd en oren kriebelen er nu nog van, zo’n deugd dat dat deed!

Toen het buiten donker werd gaf mijn baasje me wat te eten (altijd te weinig) en keken we samen televisie vanuit de zetel tot het andere baasje ook thuiskwam. Eerst deden mijn baasjes nog steeds alsof ze het vergeten waren, maar toen ging mijn slaapbaasje plots naar mijn hondenkastje en haalde daar een geweldig groot en lekker been uit!

“Gelukkige verjaardag Simba!” zongen ze in koor. En samen met nog wat knuffels kreeg ik dat been. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Mijn staart kwispelde van links naar rechts en omhoog en omlaag. Ze waren mijn verjaardag dan toch niet vergeten! En zo’n geweldig cadeau!

Je kan wel raden wat ik de rest van de avond gedaan heb zeker? Hmmmm. Knabbelknabbelknabbel. En toen we gingen slapen was ik nog niet eens halfweg. Ik heb het been dan maar gauw achter het gordijn verstopt.

Simba (4 jaar)