Elvis is niet dood

30 jaar geleden kreeg mijn opa een hartaanval. Met zijn slechte gewoontes, zijn overgewicht en zijn jachtig leven was dat niet helemaal onverwacht, ook al was hij nog maar 42. Dus toen de dokter hem aanmaande eens goed over zijn toekomst na te denken, veranderde mijn opa zijn levensstijl. Hij viel 30 kilo af en nam zich voor gezonder te blijven leven en zelfs weer te gaan sporten.

In die tijd was dat echt niet iets dat de mensen van opa verwachtten. Sterker nog, er waren zelfs veel mensen die mijn opa niet meer herkenden toen hij die 30 kilo kwijt was. Op zich is dat nog te begrijpen, ik heb het er al moeilijk mee als iemand plots een ander kapsel heeft of geen bril meer draagt. Maar de echte miserie was begonnen toen een journalist na een interview met mijn opa niet letterlijk weergaf wat hij had gezegd: “Elvis is dood” kopte het artikel, in plaats van “Elvis is dood, lang leve Aaron.”

Mijn grootvader had zich namelijk voorgenomen om met zijn tweede naam een nieuwe carrière te beginnen (als teken dat hij met zijn ongezonde verleden wilde breken). Maar blijkbaar waren de mensen daar in die tijd nog niet klaar voor. Toen hij wat later dan toch weer gewoon als Elvis wilde herbeginnen, geloofde niemand hem nog.

‘t Zijn toen een paar moeilijk jaren geweest, maar intussen is onzen bompa een gelukkige mens geworden. Zijn duivenkot heeft hem de rust gebracht die hij verdiend heeft. Van tijd hoor ik hem nog wel eens zingen als hij in bad zit, maar voor publiek wil hij dat niet meer. Ook toen Bart Peeters hem kwam vragen of hij niet iets wilde inzingen voor Eurosong heeft hij daar beleefd voor bedankt.

Nee, voor mijn opa hoeft het niet meer. “Ik heb in mijn leven al genoeg gezongen voor de mensen, dat ze nu maar eens voor mij komen zingen” zegt hij dan in een bijna filosofische bui. Maar eigenlijk bedoelt hij “als ge een Witteke meepakt, moogt ge de zondagmiddag altijd een kaartje komen leggen terwijl ik op het vallen van mijn duiven wacht.”

Xixarro