Vrijgezellenfeestje

Ik heb fijne vrienden, zeer fijne vrienden zelfs. Mijn vrijgezellenfeest was super!

’s Morgensvroeg, bij het krieken van de dag, zo rond 11u stond Canguru plots voor de deur. Of ik even wilde meerijden met hem. Ook al wist ik op voorhand dat het allemaal die dag ging doorgaan, ik bleef het toch ontzettend spannend vinden.

En terecht, want de jongens hadden een geweldig programma in elkaar gebokst. Zo werd ik naar het Meerdaelwoud gebracht voor een uitgebreide brunch: pistolekes, spek, eieren, koffie, kaas, hesp, yoghurt, … We aten tot we geen honger meer hadden en toen was er nog over. Zoveel hadden ze voorzien. Het was me meteen duidelijk, ik zou die dag niets tekort komen.

Zo’n vrijgezellendag is altijd spannend, niet alleen omdat ik niet weet wat ze allemaal met me gaan uitspoken, maar ook omdat verschillende van je beste vrienden elkaar voor het eerst zien. Maar ik zag dat het klikte, iedereen leek zich de hele dag door super te amuseren.

En over spannend gesproken. Toen ik in dat bos toekwam zag ik op de tafel een zeil en een klimtouw liggen. Een lang klimtouw. Iets waarmee je erg hoog kan geraken dus.
“We gaan je vandaag van je hoogtevrees afhelpen” zei Bart met een sadistisch lachje.
Ik voelde me niet op mijn gemak en stelde voor om in een boom van toch wel 1.5m hoog te klimmen.

Maar ik hoefde gelukkig niet te klimmen, ‘t was er alleen maar om in geval van regen dat zeil omhoog te houden. Oef!

Volgende afspraak: kajak op de Dijle. Uiteraard in aangepaste outfit.

Ik kreeg zelfs een heuse vikingnaam: normaal moest het iets met de naam van mijn vader en mezelf en ’son’ zijn, maar uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij “Flebson de Schraele”. Geef toe, dat klinkt heeeeel gevaarlijk - not. Maar de vrijgezellen die we toevallig in een andere boot tegenkwamen, zullen dat niet tegenspreken. Daarvoor waren ze ‘plots’ te doorweekt.
Daarna moesten we terugwandelen, maar ik heb nog nooit zo’n plezante wandeling gedaan. Dat kwam vooral door de ‘typische’ vikingsport die we ten velde begonnen te spelen: peutänk. De eerste drie spelletjes waren normaal, de rest was met aangepaste regels: heel ver, heel dichtbij, met je andere hand, achteruit, ondersteboven, de kleine bal verstopt, in een plas,…

Je had erbij moeten zijn! Hilarisch ook hoe vaak we één of meerder ballen in het hoge gras moesten gaan zoeken. (Misschien was het ook wel de jenever in ons bloed dat het allemaal zo plezant maakte)

Soit, daarna stond nog een kroegentocht op het programma, maar omdat we in het tweede café al begonnen te kleurenwiezen, zijn we niet meer voorbij dat café geraakt. Toch niet voordat we gingen eten.

Nadat we ons lekker en veel te vol hadden gevreten in een Mexicaans restaurant begaven we ons naar mijn oude facbar. Dáár leerden mijn geliefde en ik elkaar kennen en dan was er natuurlijk geen betere afsluiter dan daar de avond en nacht rond te maken.

Voor alle duidelijkheid, Katrien had die dag ook haar vrijgezelledag. En dus zagen we elkaar en nog veel meer vrienden daar voor een leuk feestje tot in de vroege uurtjes.

Bedankt vrienden voor die geweldige dag, avond en nacht!

Xixarro