Het is al heel lang gelden dat ik nog eens een “Mijn leven in…” schreef, maar vandaag zijn we er met een kleine aanmoediging van niggle nog eens aan begonnen.
Wat wilde ik vroeger worden?
De kleine jongensdroom: brandweerman
Ik zal waarschijnlijk wel net zoals alle andere kleine jongetjes op een zeker moment brandweerman hebben willen worden. Zeker weet ik het niet want dat is al zolang geleden, wat wel zeker is, is dat ik het niet geworden ben.
Waarom niet?
Niet veel zin om de kat van een oud vrouwtje uit een boom te moeten gaan plukken.
Tuinarchitect
Vroeger tekende ik ongelooflijk graag en veel en ook wel goed. Een hobby/talent waar vandaag niet veel meer van over blijft. Ik was (en ben nog steeds) ook een buitenmens. Toen ik op een dag opving dat er zoiets bestond als tuinarchitect was ik meteen verkocht. Dat wilde ik worden!
Waarom ben ik dan geen tuinarchitect geworden?
Op een dag, of beter gezegd, op veel dagen werd onze tuin door een bevriende tuinarchitect heraangelegd. Je zou denken dat ik stikjaloers was, maar nee hoor. Toen ik zag dat ze elke steen apart had moeten tekenen en van alle planten de namen moest kennen, zag ik het niet meer zitten.
Olympisch kampioen
Mijn tante heeft ooit eens een wereldrecord gebroken en een gouden olympische medaille behaald in het hoogspringen op de paralympics (ze is doof). Vermits ik ook een fervent atletieker was, had ik mezelf twee doelen gesteld: ik wilde hoger kunnen springen dan mijn tante had gesprongen en ik wilde op een dag naar de Olympische Spelen kunnen, maar dan in het verspringen. Ik was niet zo’n goede hoogspringer.
Waarom ben ik nog steeds geen Olympisch kampioen?
Mijn eerste doel heb ik bereikt. Met 1.80m heb ik haar record ruim verbroken. Maar het verspringen is niet gelukt. Ik ben wegens knieproblemen gestopt met atletiek toen ik toch al een aardige 7.00m kon springen. Ik was net bij een degelijke verspringtrainer aanbeland en ik zag het helemaal zitten om toch op zijn minst op Belgisch niveau ‘ne grote’ te worden. Maar helaas…*
(* nog helaaser: mijn knieproblemen waren wellicht het gevolg van overbelasting – een aangepaste training had kunnen helpen. Er is helemaal niets mis met mijn knieën. Omdat ik weet dat ik na zovele jaren mijn niveau toch niet meer zou kunnen halen, zal ik nog een aantal jaren wachten voor ik weer begin te springen. En dan ga ik als ‘ouwe zak’ furore maken bij de ‘veteranen’)
Cameraman/regisseur/acteur
Toen ik afstudeerde aan het middelbaar wilde ik maar één ding: naar de filmschool. Mijn ouders hadden echter liever dat ik in Antwerpen zou studeren zodat ik niet op kot moest. Een dure filmschool in Brussel in een minder zekere (werk)sector heb ik volgens mij niet eens ter sprake gebracht. Ik zal niet zeggen dat mijn ouders financiële sukkelaars zijn, maar als ze die studie hadden moeten betalen, dan waren ze het nu wellicht wel geweest 
Blijft er natuurlijk nog acteur over.
Waarom dan geen acteur?
Ik wacht nog steeds tot iemand me op straat aanspreekt en me een hoofdrol aanbiedt in een super, fantastische, geweldige, kwalitatieve film. Ge denkt toch niet dat ik me ga inschrijven in een castingbureau om dat wasproducten te mogen verkopen of achtergrondfigurant te spelen in Wittekerke zeker?
Misschien begin ik later opnieuw met toneel. Lijkt me wel iets voor later.
Onderwaterarcheoloog.
Hoe zalig lijkt me dat niet? Ik heb een grote interesse voor geschiedenis en ik ben een waterrat die liever onder water baantjes trekt dan boven water.
Awel dan?
Eerst nog eens archeologie gaan studeren om daarna in een vergeten waterput in een oud klooster te mogen springen? Nee bedankt. Ik dacht eerder aan Atlantis opgraven in een tropische zee met kristalhelder water (en zonder haaien). Maar blijkbaar is dan een beetje een te romantische voorstelling van de job.
Leraar
Ik ben leraar geweest en dat was eigenlijk echt wel iets voor mij. Maar omdat ik ook in het beroeps lesgaf kwam ik ook in de hogere jaren terecht. En die vond ik veel leuker. Bovendien zag ik me niet tot het eind der dagen godsdienst blijven geven.
Ben je dan leraar nu?
Nee. Ik heb wel mijn universitaire studies afgewerkt, maar ben dan als onderzoeker beginnen werken. Heel af en toe sta ik voor een groep studenten en dan weet ik dat voor een klas staan iets voor mij is. Eind dit academiejaar loopt mijn huidig contract af en mag ik een nieuwe job gaan zoeken. Het onderwijs is een grote kanshebber, maar niet de enige.
Wat wil ik nu nog worden?
Ik wil graag leraar/docent worden: bij voorkeur “media” of “presentatievaardigheden”. Maar ook mijn schrijfmicrobe wil wel eens aandacht krijgen i.p.v. alleen maar snelle krabbels op een blog te mogen zetten. Verder zijn beroepen waarin ik zowel presenteren, creativiteit en analytisch vermogen mag combineren een mogelijkheid.
Misschien wordt het stilaan tijd om er eens over te beginnen nadenken, het zal snel genoeg eind juni zijn.
Xixarro
Stevige dromen meester
als ik u kende zou ik u wel eens aanspreken voor een rol in een film, maar laten we eerlijk zijn, echt kwaliteits-regisseurwerk zou ik niet verrichten. Eerst nog ne camera kopen…
Leuk seg. Heb ergens nog een casette liggen waarop ik als kind wordt geïnterviewd door papa met zulke vragen.
> niggle
dat doet me plezier
> buddha
‘t was eigenlijk een stokje dat ik vermoedelijk ook moest doorgeven, als je wil mag je het hebben. Kan je over die cassette vertellen.
Ik wou eigenlijk psychiater worden en nu vind ik het bijzonder jammer dat ik dat niet gedaan heb, want het kan nooit lang meer duren voor ik er een nodig heb.
LOL! (of toch maar niet?)