Op een dag kreeg Frank Warren het waanzinnige idee om overal waar hij kwam postkaartjes achter te laten, geadresseerd aan hemzelf en met de postzegel er reeds opgeplakt. Hij vroeg aan de vinder om om een creatieve manier hun diepste geheimen mee te geven.
Het werd een groot succes, de man heeft intussen al 4 boeken vol van die postkaarten uitgebracht. Soms zijn ze ontroerend, soms zijn ze kei hard, maar altijd lees je het verhaal van een gewone mens met een groot of een klein geheim dat hij of zij aan niemand durft te vertellen.
Maar waarom sturen mensen hun diepste geheim toch op naar een onbekende?
Wel, heel eenvoudig: het werkt therapeutisch. Ze kunnen in alle veiligheid hun diepste zielsberoerselen delen zonder dat iemand ooit te weten komt wie erachter zit.
En omdat het creatief moet zijn, moeten mensen er een beetje tijd in steken om hun geheim, hun leugen,… op te schrijven. Dat geeft hen zelf de tijd om er even bij stil te staan. Een confrontatie met jezelf als het ware.
Voor wie toch nieuwsgierig geworden is naar dit project: hier vind je de website en hier een weblog over het project. Je vindt er ook het adres waar je zelf ook een kaartje naartoe kan sturen. Misschien komt jouw geheim dan wel in boek nummer 5.
Xixarro
Oe, die laatste is geméén!
Ik las gisteren over die postcards in een tijdschrift. Daarin stond nog een veel gemenere:
My husband is in jail for 2 years now for something I did.
9 more to go.
Ik weet niet of gemeen het juiste woord is, misschien offert die man zich wel bewust op voor zijn vrouw. Misschien ook niet.
Origineel en leuk. Thx voor de link.
Ik vind het zo leuk dat ik misschien wel eens zo’n boek ga kopen. Het fascineert me geweldig.
@ xix:
puur voyeurisme. Maar postsecret staat wel al een tijdje onder favorieten op mijn browser : )
Te zien aan de hoeveelheid ‘reality’ programma’s op televisie, zijn we allemaal voyeurs