Ik draag atletiek een warm hart toe. Ik heb het dan zelf ook jaaaaaaaren gedaan. 15 jaar ofzo. Door wat gesukkel met de knie ben ik moeten stoppen (triestig verhaal want het was achteraf bekeken niet eens nodig). En er zijn zo van die dagen dat ik dan met weemoed terug denk aan de dagen dat ik de tartan onveilig maakte.
Verspringen, dat was mijn ding. Altijd graag gedaan. Maar heel lang combineerde ik verspringen met logische en minder logische nummers. Afstandslopen en zelfs 3000meter steeple heb ik uitgeprobeerd, polstokspringen en speerwerpen, hinkstapsprong en hoogspringen. Och ja, twas allemaal wel plezant. Zéker toen ik eindelijk 1.80m kon hoogspringen want toen ging ik over mijn eigen lengte.
Maar niets was zo goed voor mijn verspringen als de sprint. Ik was geen echte topper, maar toen ik nog liep was ik wel sneller dan (toen) Kim Gevaert. Dat kan ook niet iedereen zeggen.
Heel plezante momenten waren dan ook de stages in het buitenland. Zeker als het hier wat minder weer was en op de stageplaats al volop zomer. Geweldig.
Speciaal voor jullie heb ik nog een plezant videoke uit één van mijn stages: die dag trainden we op de sprint geloof ik.
Xixarro
Fantastisch! Ik geloofde eerst niet wat ik zag en toen heb ik opnieuw gekeken. Dit is echt het betere werk. Hoe maken ze zoiets?
Jarenlange training
Ongelooflijk, wat een mooie redding – een van de mooiste die ik ooit zag.
Toch vreemd hoe we als dierenvrienden allemaal sympathie opbrengen voor de antilope/gazelle/…?, maar niet voor het hongerige dier dat misschien wel drie welpen te voederen heeft.
Maar ik was ook wel tevreden over mijn sprintje
stevig spurtje getrokken
hihi, super!