De oranje schijf lichtte op. Twee auto’s vooraan gaven vlug gas voor het rood werd. Het groene mannetje voor de voetgangers verscheen. De mensen die stonden te wachten begonnen de straat over te steken door op de witte strepen te stappen die op het zwart asfalt waren geschilderd, er is niets dat minder op een zebra lijkt, maar ja, zo heet dat nu eenmaal.
Elke dag bijna twee uur op de bus zitten, dat gaat vervelen als je niets anders doet dan uit het raam staren. Dus ben ik maar weer beginnen lezen. Als kind las ik graag en veel, maar op het middelbaar hebben ze me dat (onbedoeld) afgeleerd.
Dit artikel begon met het begin van het boek ‘Stad der blinden’ van José Saramago. Je moet altijd het begin van een boek even lezen om te weten of een boek je aanstaat. De eerste bladzijde, de eerste alinea, de eerste zin, de eerste woorden. Als ze je niets zeggen, laat het boek dan maar in de kast zitten.
Deze paar zinnen geven al een goed idee wat je kan verwachten. Een bij wijlen gedetailleerde beschrijving van kleine gebeurtenissen, een breed taalgebruik en vooral, geen traditionele zinsbouw. Het valt in dit stukje nog mee, maar doorgaans lees je passages met maar weinig punten (.) in. Geen hoofdletters die zinnen scheiden, gewoon komma’s. Ook als twee mensen een dialoog hebben.
Het is even wennen om zo te lezen, maar eens je door hebt dat je wat trager moet lezen, begrijp je ook dat dat traag lezen een meerwaarde is voor dit boek. Je staat vaker stil bij wat er gebeurt, je denkt al eens na bij wat je leest, je voelt het drama van het verhaal door je kleinste adertje gepompt worden.
En drama is er. Een hele stad wordt blind zonder aanwijsbare reden. Wat doe je dan als overheid? Wat doe je dan als blinde?
Het resultaat is een aangrijpend verhaal dat tegelijk ook ons ‘mens-zijn’ aanklaagt. Wat er ook gebeurt, je zal steeds denken, “dit is wat ‘in het echt’ ook zou gebeuren.” En dat realisme beste vrienden, is soms hard om te lezen. Eén keer werd ik bijna ziek en moest ik me door de pagina’s worstelen met koud zweet op m’n rug.
Een aanrader dus.
Xixarro
En ook een aanrader: ‘Stad der Zienden’ van dezelfde auteur & mocht je geen zin hebben om te lezen er bestaat ook al een toneelstuk over (zie http://www.DeQueeste.be).
Ik dacht anders ‘Het Evangelie volgens Jezus Christus’ eens te lezen. Geen grap.
Saramago heeft in dat boek het Nieuwe Testament herschreven vanuit zijn atheïstische standpunt. Lijkt me wel leuk.
PS: ik vind het toneelstuk niet op die site
Naar de website surfen: “Projecten: Dit seizoen” en dan zoeken in de linkerkolom naar het toneelstuk ‘blanco’.
En bedankt oor de ‘evangelie’-tip, heb ik ook weer interessante lectuur voor op de trein
.
Bedankt voor de tips, ’stad der blinden/zienden’ ga ik zeker lezen.
Ik heb ook een oplossing gevonden voor het te-weinig-tijd-voor-lezen: LibriVox heeft een aantal interessante audiobooks gratis te downloaden … de vaat doen wordt plots veel aangenamer !
> Rietje
Daarom vond ik het niet, ik was aan het zoeken naar ’stad der blinden’
> dinzzz
Goeie tip joh, daar staan super bekende boeken tussen. Ga ik zeker eens proberen.
‘Robinson Crusoe Written Anew for Children’ lijkt me wel wat
Een andere aanrader (iets totaal anders maar toch de moeite te vermelden) is ‘Negen schijfjes banaan’ van Peter Gaudesaboos
Schijfje vier hield op met klimmen en gaf iedereen een zoen. Geeuwde nog eens luid en zich vallen in een schoen.
Negen schijfjes banaan vinden het te koud in de koelkast. Samen gaan ze op zoek naar een andere slaapplaats. Tijdens hun spannende tocht door een groot en krakend herenhuis zoeken ze elk hun favoriete slaapplekje. Het oudste schijfje vindt zijn plekje op een geurige badborstel. Schijfje acht, Delgada, heeft het graag stil en kruipt op de vensterbank achter het gordijn. Verwoord in een grappig aftelrijmpje vinden de negen schijfjes een slaapplek die bij hen past.